Osman Gâzi girdiği illerde; garibleri, dervişleri arar sorardı.

İşitti ki, İnegöl yöresinde, Keşiş Dağı aralığında hayli Derviş bulunurmuş.

Oradaki ''Baba dostu'' Durkut Alp'a haber saldı.

Durkut Alp kendi ihtiyarlamıştı. Bir adam yolladı. Adam dedi ki:

- Durkut alp'ın selâmı bâkidir... Bizim yörede, bir garib derviş vardır. Dağda, belde dolaşır. Kurtla, geyikle söyleşir. Mübârek bir kişidir...

Orhan Gâzi:

- Acep kimin talebesi, kendisinden sorun!...

dedi . sordular:

- Hacı İlyas talebesiyim. Seyyid Vefâ tarikiyim...

diye cevap verdi.

Gene Orhan Gâzi:

- Varın. İncitmeden Dervişi getirin...

diye emretti.

Vardılar, dâvet ettiler.

Kabul etmedi ve:

- Sakın Orhanım da, buraya gelmesin...

diye haber iletti.

- Niçin gelmez ve bizi, yanına varmaya niçin bırakmaz?

Hazret, cevap saldı ki:

- Dervişler, göz ehli olur: Gözetirler...

Vakti dolunca gelirler ki; duaları makbul ola.

Orhan Gâzi boyun büktü. Babasının vasiyetleri icâbı, ''derviş kalbi'' kırmadı. Beklemeye başladı...

Nice gün sonra Derviş, bir kavak ağacı kökledi. Omuzuna vurdu. Bursa hisarına vardı. Saray avlusuna, kavağı dikmeye çabaladı. Orhan Gâzi'ye haber verdiler.

- O Derviş geldi. Böyle, böyle!...

Orhan Gâzi sevinçle avluya çıktı. Gördü ki, ağacı dikmiş!

- Bu, bizim uğurumuzdur. durdukça, dervişlerin duası erişir...

dedi. Dualar etti.

Sonra geri döndü. Kendi Dağı'na gitti.

Orhan Gâzi dâhi, Dervişin ardına düştü. Dağda, o'nunla konuşmak diledi.

- Derviş Koca... Şu İnegöl yöresi, tümüyle senin olsun... dedi. O cevap verdi:

- ''Mülk Allahındır...'' Sen, onu ehline ver.

- Ehli kimlerdir?

- Hak teâlâ, dünya mülkünü; senin gibi Hânlara ısmarladı. Sen de onu, ''İş ehline'' ısmarla ki; Allahın kulları birbirleriyle işlerini göreler...

Orhan Gâzi çokca rica etti:

Ne olur!... Hiç olmazsa arkadaşların için, bir nesne kabul et!...

O da:

Peki, kalbin kırılmasın!... Şu tepecikten berisi. Dervişlerin avlusu olsun.

dedi... Orhan Gâzi ziyade sevindi. Dua alıp yerine döndü...

Beğendiğiniz İçeriklerimizi Sosyal Ağlarınızda Paylaşın!..