1. Öğrenme Hedefi
2. Öğrenme hedefini merkeze alan ve öğrenmeyi kolaylaştırmak için öğretim teorileri, stratejileri ve metodolojisine uygun Öğrenme İçeriği
3. Hedeflerin ulaşılmasına katkıda bulunmak veya emin olmak için Uygulama ve değerlendirme

Ayrıca Öğrenme nesneleri genellikle üstveri olarak ta adlandırılan metadata ile etiketlenir. Etiketleme sayesinde öğrenme nesneleri bulunabilir ve farklı bağlamlarda yeniden kullanılabilirler. Bu etiketlemeye ilişkin farklı standartlar olsa da genellikle başlık, yazar, versiyon, oluşturulma zamanı, teknik gereksinimler ve öğretim bağlamına ilişkin bilgiler içerirler. Bu konuda LOM (Learning Object Metadata), IMS, Dublin Core (DCMI,2002) gibi standartların yanı sıra HNLC, GESTALT gibi projeler için LOM üzerinde değişiklik ve eklentiler yapılarak oluşturulmuş metadata tanımları mevcuttur.

Öğrenme nesneleri ayrıca gerektiği zaman yönetim sistemleriyle veri tabanlarıyla ve web uygulamalarıyla iletişim kurabilmelidir (Hua, 2002).

Öğrenme nesnelerinin, ÖYS (Öğrenme Yönetim Sistemi) ile iletişim kurup kuramadığı, öğrenme içeriğinin temel aldığı hedefin göreceli büyüklüğüne, yer aldığı dosya biçim veya sayısına göre çok farklı sınıflandırmalara tabii tutulmuştur (Hua 2002, Wiley 2000, Clark 1998). Ancak bu sınıflandırmalarda genel olarak bilgi nesnesi ve öğrenme nesnesi şeklinde bir ayrım yapılmıştır.

Öğrenme nesnelerinin kullanımının güçlü öğretimsel metotlar üzerinde temel literatürü teşkil eden David Meril’ in “knowledge object “isimli çalışması öğretimin ve öğrenme ortamının tasarlanmasında nesne yönelimli yaklaşımının geliştirilmesine başlangıç sayılır. Öğrenme nesneleri ile bilgi nesneleri arasında şöyle bir ayrım yapar.

Öğrenme nesneleri bir hedef, bir takım bilgi ve bir değerlendirme ve bunların bir öğretim startejisi kullanılarak sunulmasından ibaret olan kendi başına çalışır birimler iken bilgi nesneleri için sadece aktarılacak bilgilerden oluşan içerik birimleridir.

Nesne ambarı oluşturulmadan önce nesne türlrer belirlenirken uygulama ve alıştırma içerikli nesneler alıştırma uygulama nesnesi olarak değerlendirilmiştir. Ayrıca çok kapsamlı içeriği olan yada biçiminden dolayı bir araya getirilemeyecek ancak ödev proje vs. amacıyla kullanılabilecek materyaller (ör: .exe formatı, web sitesi vb.) başvuru nesnesi olarak kabul edilmiştir.

Öğrenme nesneleri yeni bir ders oluşturmak için bir araya getirilebileceği gibi bireysel bir öğrenme akışı oluşturmak için sıralanabilir (English 2001). Ancak her durumda ihtiyaç duyulan nesnenin bulunmasını, kullanılmasını kolaylaştıracak daha doğrusu iyi bir şekilde yönetecek bir sisteme ihtiyaç vardır.

Kaynak:

Karaman, S. (2005). “Öğrenme Nesnelerine Dayalı Bir İçerik Geliştirme Sisteminin Hazırlanması ve Öğretmen Adaylarının Nesne Yaklaşımı İle İçerik Geliştirme Profillerinin Belirlenmesi”. Yayınlanmamış doktora tezi, Atatürk Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü, Erzurum.

Beğendiğiniz İçeriklerimizi Sosyal Ağlarınızda Paylaşın!..